Achteraf is het leven altijd een stuk overzichtelijker. Je kijkt terug, trekt een paar pijlen tussen gebeurtenissen en denkt: natuurlijk. Hoe heb ik dit niet eerder gezien?
Zo keek ik lange tijd ook naar mijn gezondheid. Ik had rugklachten, regelmatig blaasontstekingen, perioden met weinig energie en steeds meer moeite om me werkelijk fit te voelen. Voor ieder afzonderlijk probleem was wel een verklaring te bedenken. Mijn rug had een aangeboren afwijking. Voor ontstekingen kreeg ik antibiotica. Vermoeidheid hoorde bij hard werken. Gewicht kwam erbij omdat ik minder bewoog. Allemaal keurige losse laatjes.
Alleen voelde ík me ondertussen steeds minder als de vrouw die bij die keurige verklaringen hoorde.

Mijn lichaam begon steeds harder mee te praten
Mijn buik werd daarin steeds nadrukkelijker. Opgeblazen gevoel, ongemak, vermoeidheid, eten waar ik ineens anders op reageerde. Ik kan daar achteraf een mooie medische keten van maken, maar daar ben ik inmiddels voorzichtiger mee. Een lichaam is ingewikkelder dan één oorzaak met één gevolg en klachten kunnen allerlei oorzaken hebben. Wat ik wél zeker weet, is dat mijn lichaam al langere tijd signalen gaf waar ik vooral omheen probeerde te organiseren.
Dat paste overigens uitstekend bij mij. Als iets niet goed functioneert, kijk ik wat er nodig is en los ik het op. Dat werkt fantastisch bij supply chains, onderhandelingen en operationele problemen. Een menselijk lichaam blijkt alleen iets minder onder de indruk van een strak actieplan.
Wetenschappelijk weten we inmiddels dat onze darmen, het zenuwstelsel, het immuunsysteem en de hersenen voortdurend informatie met elkaar uitwisselen. Ook de darmmicrobiota speelt daarin een rol. Tegelijk waarschuwen onderzoekers ervoor om daar bij individuele klachten te snelle conclusies uit te trekken: veel mechanismen worden nog onderzocht en een verband betekent niet automatisch dat één specifieke klacht door je darmflora wordt veroorzaakt.
Dat onderscheid vind ik belangrijk. Mijn darmen waren geen glazen bol. Ze waren wel onderdeel van een lichaam waar ik veel beter naar had mogen luisteren.
Ik behandelde energie alsof ze oneindig voorradig was
Terwijl mijn lichaam signalen gaf, bleef ik doen waar ik goed in was: functioneren. Als ik weinig energie had, zocht ik iets waarmee ik verder kon. Als ik trek had, at ik. Als ik spanning voelde, werkte ik door. Als mijn lijf niet deed wat ik wilde, vond ik dat vooral onhandig.
Chocola bleek daarbij bijvoorbeeld een buitengewoon loyale collega. Altijd beschikbaar, nooit een ingewikkelde agendalink nodig en vrijwel onmiddellijk bereid enige troost te leveren. Alleen loste die samenwerking op langere termijn niet zoveel op.
Ik begon me uiteindelijk af te vragen of ik voeding, rust, beweging en herstel niet te lang als losse lifestyleonderwerpen had behandeld, terwijl ze gezamenlijk bepaalden hoeveel energie ik überhaupt beschikbaar had voor mijn werk en leven. Mijn onderneming draaide tenslotte niet op een abstracte ondernemer. Ze draaide op mij.
En als ik moe, onrustig of lichamelijk uit balans was, veranderde mijn onderneming mee. Mijn concentratie werd minder. Besluiten kostten meer energie. Mijn veerkracht nam af. Zelfs iets eenvoudigs kon ineens voelen alsof het door drie commissies en een Europese aanbesteding moest.
Mijn darmen hadden mijn onderneming natuurlijk niet letterlijk overgenomen. Maar mijn fysieke toestand had wel veel meer invloed op mijn ondernemerschap dan ik jarenlang wilde erkennen.
Antibiotica, voeding en het verlangen naar één verklaring
Omdat ik regelmatig antibiotica had gebruikt, ging ik ook kijken naar de mogelijke invloed daarvan op mijn darmmicrobioom. Daar bestaat daadwerkelijk wetenschappelijke onderbouwing voor: antibiotica kunnen de samenstelling en diversiteit van darmbacteriën veranderen. Hoe groot die verandering is en hoe lang die duurt, verschilt per antibioticum en per persoon.
Wat ik nu níét meer zou schrijven, is dat daarmee al mijn klachten waren verklaard. Ook termen als “lekkende darm” worden buiten specifieke medische contexten zo gemakkelijk als totaalverklaring gebruikt dat ze meer zekerheid suggereren dan gerechtvaardigd is.
Mijn belangrijkste ontdekking lag uiteindelijk ergens anders. Ik hoefde niet één schuldige aan te wijzen om mijn gedrag te veranderen.
Ik kon kijken naar wat ik at. Naar hoeveel ik bewoog. Naar slaap, herstel en stress. Naar wat mijn lichaam verdroeg en naar wat niet. En bij aanhoudende klachten hoort natuurlijk ook gewoon medische diagnostiek in plaats van internetdetective spelen met je eigen darmen.
Zelfleiderschap begint soms met eerder luisteren
Dat heeft mijn idee over zelfleiderschap veranderd. Ik dacht lang dat goed voor jezelf zorgen vooral betekende dat je sterk genoeg bleef om te kunnen doen wat je wilde doen. Nu denk ik vaker dat het begint met eerder opmerken wanneer wat je wilt doen niet meer past bij wat je lichaam kan dragen.
Daar zit voor mij ook een interessante parallel met communicatie. We vinden het vaak vervelend wanneer een medewerker, klant of partner een boodschap blijft herhalen omdat we niet luisteren. Ondertussen kunnen we met onszelf precies hetzelfde doen.
Mijn lichaam had geen PowerPoint gemaakt. Het stuurde geen kwartaalrapport met drie KPI’s in rood. Het communiceerde zoals een lichaam dat doet: met signalen. Het was aan mij om die serieus genoeg te nemen om verder te onderzoeken wat er speelde.
Daarmee kom ik ook bij de Verbindende Code. Niet omdat Visie, Vertrouwen, Structuur en Actie medische klachten verklaren. Dat doen ze niet. Wel omdat ze mij helpen om vollediger naar mijn eigen keuzes te kijken. Visie vraagt welk leven ik met mijn beschikbare energie eigenlijk wil leiden. Vertrouwen vraagt of ik serieus neem wat ik voel en ervaar. Structuur helpt om routines rond voeding, beweging, werk en herstel werkelijk vorm te geven. Actie betekent dat ik niet alleen concludeer dat iets anders moet, maar vandaag ook iets verander.
Mijn onderneming heeft geen andere ondernemer beschikbaar
Dat is misschien de meest praktische conclusie die ik uit die periode heb meegenomen. Mijn bedrijf en ik zijn niet hetzelfde, maar mijn bedrijf krijgt wel iedere dag dezelfde ondernemer aangeleverd.
Als ik mezelf structureel onderaan de prioriteitenlijst zet, heeft dat uiteindelijk ook zakelijke gevolgen. Niet als kosmische straf en ook niet omdat iedere klacht een verborgen levensles bevat. Gewoon omdat denken, besluiten, creëren, relaties onderhouden en verantwoordelijkheid dragen energie vragen.
Ik hoef mijn lichaam daarom niet perfect te beheersen. Dat kan trouwens niet. Ik wil wel eerder luisteren wanneer iets begint te schuiven en minder snel denken dat ik er wel weer even doorheen kan organiseren.
Mijn darmen hoeven mijn onderneming niet nog een keer over te nemen.
Eén directiefunctie tegelijk lijkt me meer dan genoeg.
Hoe goed luister jij naar jezelf?
Zelfleiderschap gaat niet alleen over doelen, discipline en doorzetten. Het gaat ook over herkennen wat jij nodig hebt om helder te kunnen denken, vertrouwen en handelen.
Met de Verbindende Code Quiz ontdek je welke taal bij jou van nature sterk aanwezig is en welke behoeften je mogelijk minder vanzelfsprekend meeneemt in je keuzes en communicatie.
Merk je dat je in je werk steeds tegen dezelfde drie uitdagingen aanloopt en wil je onderzoeken wat daar werkelijk onder zit? Neem ze dan mee in een kennismakingsgesprek. We kijken samen waar meer Visie, Vertrouwen, Structuur of Actie nodig is.