← Terug naar de kennisbank

Kennisbank · Verbindend Zakendoen

Succes begint niet met motivatie, maar met wat je daarna doet

Er ligt een boek op tafel met de titel 365 Dagen Succesvol. Hans pakt het op, kijkt me enigszins triomfantelijk aan en zegt: “Hier schat, je had ook gewoon hun boek kunnen lezen.” Hij had een punt. Theoretisch. Ik was op dat moment net terug van een programma van David de Kock en Arjan Vergeer en verkeerde in wat je met enige goede wil een zeer enthousiaste staat van persoonlijke ontwikkeling kon noemen. Hans keek naar het boek. Ik keek naar Hans. En ik wist één ding zeker: dit had ik niet uit 250 pagina’s gehaald.

Er ligt een boek op tafel met de titel 365 Dagen Succesvol. Hans pakt het op, kijkt me enigszins triomfantelijk aan en zegt: “Hier schat, je had ook gewoon hun boek kunnen lezen.” Hij had een punt. Theoretisch. Ik was op dat moment net terug van een programma van David de Kock en Arjan Vergeer en verkeerde in wat je met enige goede wil een zeer enthousiaste staat van persoonlijke ontwikkeling kon noemen. Hans keek naar het boek. Ik keek naar Hans. En ik wist één ding zeker: dit had ik niet uit 250 pagina’s gehaald.

Niet omdat boeken niet waardevol zijn. Ik lees graag en leer graag. Maar er zit voor mij een wereld van verschil tussen iets begrijpen en iets zó ervaren dat je daarna anders handelt. Dat weekend leerde ik iets wat eigenlijk beschamend eenvoudig klinkt: ik heb veel meer invloed op mijn eigen beweging dan ik soms denk.

Ondernemer zet inzichten om in een concrete actie

Een inzicht verandert nog helemaal niets

We kennen het allemaal. Je leest een boek, volgt een training of voert een goed gesprek en ineens valt er iets op zijn plek. Je onderstreept een zin, maakt een foto van een flip-over of schrijft met grote letters in je notitieboek: DIT GA IK ANDERS DOEN. Drie weken later vind je dat notitieboek terug onder een stapel papier en blijkt je oude gedrag buitengewoon weinig onder de indruk van je nieuwe inzicht.

Dat is niet omdat het inzicht waardeloos was. Het is omdat weten nog geen veranderen is. Dat onderscheid is door de jaren heen steeds belangrijker voor me geworden. Ik heb veel opleidingen gevolgd, boeken gelezen, programma’s gedaan en mensen ontmoet van wie ik iets kon leren. Sommige inzichten gebruik ik nog steeds. Andere bleken vooral indrukwekkend zolang ik in de zaal zat. De echte test kwam altijd daarna: wat deed ik er maandag mee?

Daarbij ben ik ook kritischer geworden op de verhalen die we onszelf vertellen wanneer iets moeilijk wordt. Ik geloof niet dat je ieder slecht gevoel simpelweg kunt wegdenken. Het leven brengt verlies, onzekerheid, teleurstelling en omstandigheden waar je niet voor hebt gekozen. Daar hoeft geen vrolijke affirmatie overheen. Maar ik ben wél nieuwsgieriger geworden naar wat ik mezelf vervolgens vertel. Is dit werkelijk onmogelijk of vind ik het spannend? Kan ik dit niet of kan ik het nog niet? Wil ik stoppen omdat het niet klopt of omdat ik moe ben van het stuk waar ik nu doorheen moet?

Goede bedoelingen zijn nog geen besluiten

Jarenlang werkte ik veel met intenties. Iets benoemen wat ik werkelijk wilde en vervolgens bewust stappen zetten om het mogelijk te maken. Daar kwamen mooie dingen uit voort. Ik wilde mijn verhaal in een landelijk vrouwenblad vertellen en kwam in Margriet. Ik wilde mijn stem vaker laten horen en werd voor verschillende podcasts uitgenodigd. Ik wilde meer keuzevrijheid in mijn werk en begon mijn bedrijf zo in te richten dat locatie en agenda minder vanzelfsprekend bepaalden hoe mijn leven eruitzag.

Wat ik daarvan leerde, is niet dat je maar hard genoeg hoeft te wensen. Integendeel. Een intentie wordt pas interessant zodra ze consequenties krijgt. Als ik meer vrijheid wil, waar zeg ik dan NEE tegen? Als ik zichtbaarder wil worden, welke gesprekken moet ik dan voeren? Als ik iets nieuws wil bouwen, hoeveel tijd, geld en aandacht ben ik bereid daarin te investeren? Als ik minder wil werken, durf ik dan ook omzet of status los te laten wanneer die vooral bestaan bij de gratie van veel uren?

Daar wordt een mooie wens ineens een keuze.

Ik schreef vroeger graag: het geheim is dat ik een krachtige keuze maakte. Daar sta ik nog steeds gedeeltelijk achter. Een helder besluit haalt verrassend veel dagelijkse onderhandeling uit je hoofd. Als iets werkelijk besloten is, hoef je niet iedere ochtend opnieuw te stemmen. Maar inmiddels zou ik er iets aan toevoegen: een krachtige keuze voorkomt niet dat je onderweg opnieuw moet kijken.

Ook een goede keuze mag later niet meer passen

Soms verandert de werkelijkheid. Soms verander jij. Soms blijkt een doel vooral aantrekkelijk omdat je dacht dat je het moest willen. En soms kom je er pas tijdens het uitvoeren achter welke prijs eraan hangt. Zelfleiderschap betekent voor mij daarom niet: één keer besluiten en daarna koppig blijven lopen. Het betekent verantwoordelijkheid blijven nemen voor de verhouding tussen wat je wilde, wat er werkelijk gebeurt en wat je nu weet.

Dat vraagt soms ook om mensen die je niet alleen troosten of bevestigen. Een goede vriend, adviseur of gesprekspartner mag best eens vragen: “Klopt dit eigenlijk wel wat je nu tegen jezelf vertelt?” Dat is niet altijd de gezelligste vraag van de dag, maar soms wel de nuttigste.

Ook daarin ben ik veranderd. Vroeger dacht ik gemakkelijker in termen van succes of mislukking. Nu zie ik vaker dat een doel onderweg informatie oplevert. Misschien bereik je het doel precies zoals gepland. Misschien ontdek je dat je iets anders wilt. Misschien blijkt minder uiteindelijk beter. Dat laatste is voor ambitieuze mensen vaak nog verrassend lastig om succes te noemen.

Vier vragen tussen weten en doen

Daar helpt de Verbindende Code mij tegenwoordig ook naar binnen toe. Visie vraagt waarom ik iets eigenlijk wil en of het nog past bij het grotere geheel. Vertrouwen vraagt of de keuze klopt bij mijn waarden en wat er in mij gebeurt als ik eraan denk. Structuur vraagt hoe ik het werkelijk ga organiseren, wat het kost en wat ervoor moet wijken. Actie stelt uiteindelijk de minst poëtische maar vaak nuttigste vraag: wat ga ik vandaag doen?

Alle vier zijn nodig. Ik kan een prachtige Visie hebben en er jarenlang bijzonder geïnspireerd niets mee doen. Ik kan voelen dat iets klopt, maar zonder Structuur blijft het gemakkelijk een goed voornemen. Ik kan een uitstekend plan maken en onderweg vergeten waarom ik eraan begon. En ik kan zo graag in Actie zijn dat ik pas kilometers later ontdek dat ik de verkeerde afslag heb genomen.

Succes zit voor mij daardoor steeds minder in grootse doelen en steeds meer in de kwaliteit van die samenhang. Weten wat je wilt. Voelen of het klopt. Organiseren wat nodig is. En vervolgens daadwerkelijk bewegen.

Misschien hoef je niet steeds succesvoller te worden

Dat is waarschijnlijk het grootste verschil met hoe ik vroeger naar persoonlijke ontwikkeling keek. Ik hoef niet ieder jaar een betere, grotere, productievere of succesvollere versie van mezelf te worden. Ik wil wel wakker blijven bij wat ik kies, bij welke doelen werkelijk van mij zijn en bij de vraag of mijn manier van werken nog past bij hoe ik wil leven.

Soms leidt dat tot een ambitieus nieuw plan. Soms tot minder. Minder uren, minder gedoe, minder bewijsdrang, minder doelen die vooral goed klinken wanneer je ze aan anderen vertelt. Dat kan verrassend veel ruimte opleveren voor precies datgene waar je ooit succes voor wilde hebben.

Misschien is dat dus de vraag die interessanter is dan “Hoe word ik succesvoller?”:

Wat wil ik met mijn succes eigenlijk mogelijk maken?

Welke taal zet jou in beweging?

Misschien weet je allang wat je wilt veranderen, maar lukt het niet om er werkelijk beweging in te krijgen. Dan kan het interessant zijn om te ontdekken wat jij nodig hebt voordat een inzicht ook een besluit wordt. Met de Verbindende Code Quiz ontdek je of jij van nature vooral zoekt naar Visie, Vertrouwen, Structuur of Actie en welke behoefte je mogelijk minder vanzelfsprekend meeneemt.

Heb je ondertussen drie concrete uitdagingen waarbij weten en doen nog steeds twee verschillende werelden zijn? Neem ze dan mee in een kennismakingsgesprek. We kijken samen waar je jezelf mogelijk vasthoudt en wat er nodig is om weer beweging te krijgen.

Deze versie is inhoudelijk strakker, zonder dat de persoonlijke lijn verdwijnt. De grootste winst zit voor mij in het schrappen van herhaling rond motivatie, intenties en keuzes.